11 Şubat 2012 Cumartesi

ne mesafeler var artık omuzlarımda
ne de
güneşin batmasını bekleyen karın ağrılarım
kalmadı geriye kalp atışlarımız...
farkında mısın?
soluk alışlarımız bile
öylesine yabancı
öylesine amansız
ve
manasız.
laştı ki
gölgelerimiz bile
bizden uzaklaştı.
hiçbir zaman söylemek istediklerimi söylemedim
evet, bende o kervanın yolcusuyum,
kabulum
ama yıldızların ıslak olduğunu
hergece sırılsıklam ıslanarak
öğreniyorum ve sonra
unutuyorum
ve sonra tekrardan
öğreniyorum ve sonra
unutuyorum. unutmak,
unutmak hiç bu kadar
soğuk
ve uzak,
kalın
ve yalan,
komik
ve inatçı
olmamıştı.
en çok da,
sen hiç bir zaman bu kadar gerçekveuzak olmamıştın.
ve ben belki de
hiçbir zaman seni bu kadar sevmemiştim.