3 Mayıs 2010 Pazartesi

demir para

eve geldiğimde babam, neredeyse bitlenmeye yüz tutmuş, gri ve pis sakallarını kesmeye hatta hırsından belki de yolmaya çalışıyordu. fazla öfkeliydi. ablamı dövmüş biraz, o ağlıyordu. babama tekrar baktığımda, aslında çok umutlu olduğunu gördüm. yoksa sakallarını niye kessin. şu kış günü, bir de çenesinden mi olsun! hem, soğuktan titrediğinin görülmediğini zanneder kılla kaplı olunca çenesinin... kesmezse üşümeyecek sanki. neyse...
iş buldu herhalde dedim sevindim, ablamın ağlamasına üzülmeyi unutmuştum.
sonra önlüğümü çıkarmak için diğer odaya yöneldim.terliğim yoktu benim. ince çorabımda betondan ayrı ince bir soğukluk hissettim. bozuk paraymış.



.
.
.



devam edecektir.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder